Bir kalp çizdim gökyüzüne
Yıldızlarla yazdım isminin başharfini
Bir aşk şarkısı dilimde
Uçursam sevgimi sana nağmelerle

Seviyorum seni seviyorum
Özlüyorum gizlemeden söylüyorum
İsterim ki sen de yaz bu sevgiyi kalbine
Aşkın baharında aç şu gönlümde

Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde
olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.
Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

güzel bir şiir.. Sanki benim durumumu anlatıyor.. Paylaşım için teşekkürler..

__________________

__________________

Boş laflalara,basit insanlara tahammül edemem, Hayat benim baskalarının burnunu sokmasına izin wermem, Laflarımda ve adımlarımda başkaları ne der diye düşünmem...Bazı yanlışları asla affedemem, Uyarmam Uslanmam Durmam Yorulmam Deliririm
Aglarım! Ağlatırım Gülerim Silerim
Çook konuşurum Sustummu hiç konuşmam
Trip yaparım Trip yapanı sevmem Delirtirim
Bütün gece uyumam Yerli yersiz uyurum Çok severm
Deli gbi içerim Gezerim Üzerim Üzülürsem Yakrmmmm Acıyı tanıdığım için,kimseye çektirmem.
Yalanlarla boşuna uğraşmayın yemem!
Dostum diil az sayıda CANIM vardır haddinizi bilin asla laf ettirmem!!! Tutkularım vardır,vazgeçmem.Gidiosa eğer,çok özlesem bileartık dön demem, Güvenmedikçe sevmem!Sevdiklerimle AN'ımı yaşarım
gerisiyle ilgilenmem!!!!!!!!!!!!!!!!