Kendin, sen, her şeyin.


Gerçekten sahip olduğun yada sahip olduğunu sandığın tek aitliğin sana hayatında. Yada belkide bir emanet: Kime geri vereceğine karar vermeni bekleyen seneleri içeren bir vücut.
Bazı şeyleri başardığında bunu ben yaptım diye övünüyorsun, değil mi? Aslında o yaptığını yapan sen misin, yoksa bir başkası mı? Nasıl emin olabiliyorsun, anlamıyorum.
Müzik eşliğinde bazen yazılar yazıyorum, çok güzel olmuş sanıyorum. Ama saçmaladığımı, ilk okuttuğum kişinin alaycı gülümsemesinden anlıyorum. Gerçi insan elinin değdiği şeyleri sahiplenmek ister. Nedense sonuç iyi olmazsa birden sorumluluğu üstünden atıverir.
Hayatta birşeyler başarmak isteyen herkes, kendisini kendi gibi sahiplenmeli. İyisiyle kötüsüyle. Başarısıyla yenilgisiyle. Yapabildiği şeylerin ve bunları yapabilme gücünün de kendisine bir hediye olduğunu unutmamalı.
Gecenin karanlığında düşünün arada sırada kim olduğunuzu, nereden gelip nereye gittiğinizi sandığınızı. Ölümün size ne kadar yakın olabileceğini ve yaşamın tadına varıp varmadığınızı bir düşünün. Bu sorumluluğu taşıyın. Bazen pişman olsanız bile sonuçta iyi birşey yaptığınızdan emin olacaksınız, merak etmeyin. Hep "kendim" derken düşünün gerçek "kendim" in kim olduğunu ...